วันนี้อยู่ดีๆ ก็เริ่มมึนหัวแบบไร้สาเหตุอะ หรือเพราะเครียดแล้วไม่รู้ตัวก็ไม่รู้ (แต่จะไม่รู้ได้ไงก็ในเมื่อในใจมันคิดเรื่องนี้วนไปวนมาอยู่ตลอดเหมือนเวลาเราฟังเพลง mp3 แล้วกดให้มัน loop อยู่เพลงเดียว) แย่จัง...แต่ช่วงนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรแย่มากกว่าเรื่องนี้อีกไหม...555+ ตลกชีวิตตัวเอง

เวลาอยากทำอะไรแล้วตัดสินใจไม่ทำ เพราะรู้ว่ามันไม่ควรนี่อึดอัดเนอะ

ความรู้สึกบางอย่างทดแทนกันไม่ได้

คนบางคน เราก็หาคนอื่นมาทดแทนกันไม่ได้เช่นกัน...เอ้อ...จะว่าไป ฉันก็แปลก ชอบทำร้ายตัวเอง อย่างเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือทำแต่งาน (ที่แม่งก็โคตรเยอะเลย) กับคิดแค่เรื่องเรียน อ่านหนังสือเตรียมสอบภาษาอังกฤษและอ่านหนังสือเตรียมตัวเปิดเทอม (ฟิตโคตรๆ...แบบที่ไม่เคยขยันขนาดนี้มาก่อน)

มันก็โอนะ ช่วยได้ เวลาเราทำอะไรดีๆ เพื่อตัวเราเอง นั่นย่อมเป็นสิ่งที่ดีเสมอแหละ ใช่...มันดีอยู่แล้ว แต่ก็นะ...เราไม่ใช่พระ ที่จะได้มีสติอยู่ตลอดเวลา จิตมันวอกแวกไวเสียยิ่งกว่าลิง พอได้ฟังเพลงคุ้นๆ ไปในที่มีความทรงจำนั้นๆ ภาพความทรงจำในหัวก็ทำหน้าที่ประหนึ่งเหมือนเครื่องฉายหนัง ให้ใจฉันนั่งดูมันอีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำอีก คำพูดที่เคยได้ยิน น้ำเสียงที่เคยฟัง เนื้อหาของเรื่องที่มีสาระและไร้สาระ เสียงหัวเราะ และคำกักขระมากมายที่เคยหยอกล้อกัน เพียงเพื่ออารมณ์ขันชั่ววูบ...

เออ...ทำไมฉันถึงติดมันง่ายจัง มีหลายคนตั้งเยอะตั้งแต่พยายามทำให้ติดแต่ก็ไม่ติด แปลกเนอะ...555+

สงสัยกรรมจะตามมาทันแล้วมั้ง ไม่ก็คงเป็นเพราะโชคชะตาที่นึกสนุก กลั่นแกล้งกันเล่นซะงั้น และแม่งยิ่งเป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้ชีวิตแบบมีสติเยอะๆ ในกระบวนการคิดและตัดสินใจซะด้วยสิ...เซ็งเลย

...เฮ้อ...มึนหัวว่ะ...ดีนะที่ครั้งล่าสุดไปหาหมอจมูกแล้วเขาให้ยาแก้ปวดหัวกับยาคลายกล้ามเนื้อประสาทมาด้วย เพราะอย่างน้อยมันก็สามารถกินควบคู่ไปกับยาแก้อาการเยื่อบุจมูกอักเสบได้...(แอบกลัวตายเลยต้องรีบปรึกษาหมอ เพราะหลังๆ มานี่...กลับมาเครียดง่ายอีกครั้ง อีกแล้ว)

ปล. ครั้งหน้าจะมาเขียนตอบ TAG เรื่อง คู่เท้า ของพี่เดือนให้ละกันนะ